Harrie van Vroenhoven en zijn virtueel verzekeringsmuseum

Radio-interview

Eindhoven

Op zondag 26 juni 2011 was Harrie van Vroenhoven te horen in het radio-programma "Brabant Leeft" van Omroep Brabant.
Het onderwerp was het Virtuele Verzekeringsmuseum. Hij werd geïnterviewd door Eric Kolen en Bianca van Vugt.
Beluister het interview.

Eerst de voorzorg en dan later de vruchten

Best 

Meer dan veertig jaar was Harrie van Vroenhoven assurantietussenpersoon. Daarbij had hij, behalve voor zijn klanten ook veel aandacht voor het verleden van zijn branche. Hij verzamelde oude ingewisselde polissen, reclamemateriaal en heel veel informatie over het verzekeringswezen in ons land. Om al die voorwerpen en kennis toegankelijk te maken voor zowel vakgenoten als voor geïnteresseerde leken, heeft deze verzekeringsman zijn hele collectie ondergebracht in een virtueel museum. Via www.vvmbest.nl kom je in een schatkamer vol emaillen borden, affiches, oude polissen en steek je heel wat op over het enorme aantal maatschappijen dat op dit terrein actief is geweest en inmiddels, voor de zoveelste keer gefuseerd, onderdeel uitmaakt van een groot concern. Wij spraken met de directeur van dit virtuele verzekeringsmuseum.

‘Kijk, dit is zo’n polis. Als de maatschappij een spaarpolis heeft uitbetaald, dan krijgt hij een stempel en heeft het document geen waarde meer.’Harrie van Vroenhoven pakt zo maar een oude polis uit een van de vele mappen waarin ze zijn opgeslagen. Hij is van De Stad Rotterdam. De Pater Familias Polis, die zoals de ondertitel luidt, bedoeld is … Voor de Goede Huisvader. Voor mij is hij extra interessant, omdat de hoofdpoort van het oude Rotterdam er op staat en dat is tegelijk de openingspagina van mijn eigen website met mijn virtuele museum.’ Gelijk dus maar over naar het “Virtueel Verzekerings Museum Best”, waarvan de afkorting de naam van de website vormt. Ik kan meteen kiezen of ik informatie wil, of gewoon plaatjes wil kijken. Emaillen borden voor aan de gevel van een winkel of een kantoorpand, vond ik altijd al mooi. In de Kempen heeft Levensverzekeringsmaatschappij De Utrecht een enorm landgoed ontgonnen, op de grens van Esbeek en Lage Mierde. Eens kijken in het deel dat over deze onderneming gaat.

Even klikken en ja, daar heb je het beroemde symbool al: “voorzorg en de vruchten”. Een prachtig affiche uit 1910. Een jongeman, recht van leden, plant een boom. Het tweede plaatje toont hem, gekromd onder de last van de jaren. Maar zijn kinderen en kleinkinderen zijn al bezig de vruchten van de lang geleden geplante boom te plukken. Alleen al om het beeld van de kleding van die tijd is het een geweldige afbeelding. ‘De mensen begrepen dit beeld meteen,’legt Harrie van Vroenhoven uit. ‘De tekst is niet belangrijk, maar de boodschap die er vanuit ging. Verzeker je van een goede oude dag en zorg voor je nageslacht, door je nu te verzekeren. Dat is dus uit de tijd dat er geen verplichte oudedagsvoorziening was.’

Verdwenen maatschappijen

Maar er is nog veel meer moois te zien op de website. Asbakken bijvoorbeeld, weggegeven in een tijd dat een tevreden rooker geen onruststooker heette te zijn. De maatschappij Holland van 1859, gaf zijn klanten een fraai asbak in de vorm van ons land. En op die van de RVS komen wij een oud en bekend symbool tegen. ‘Dat is het bekende oude stel met hond en paraplu die naar de merknaam wijst.  Een oeroud logo, dat jammer genoeg in 2011 gaat verdwijnen.’Met enige spijt kijkt de eigenaar van de website naar de bronzen asbak. Er is al zo veel verdwenen in verzekeringsland. 

Kleine maatschappijen werden opgeslokt door grotere en die weer door nog grotere ondernemingen. ‘Ik kreeg vooral in het verleden vaak te maken met oude polissen die men na het overlijden van vader of moeder vond. De maatschappij bestond al lang niet meer, maar de opvolger dient het bedrag van de spaarinleg gewoon uit te betalen. Op mijn website heb ik alle bekende verzekeringsmaatschappijen vermeld, zo mogelijk met bijzonderheden. Daarmee kunnen mensen vaak nog hun recht halen en de uitkering die hen toekomt.’ Harrie begon zijn loopbaan in 1967 en trad daar mee in de voetsporen van zijn vader. Die begon in de jaren dertig van de vorige eeuw, toen er grote armoede heerste en de verzekeringsagent het geld aan huis moest ophalen. Sparen lukte nu eenmaal niet bij die inkomens. De jonge verzekeringsman kreeg zijn eerste opleiding bij een assurantiekantoor in Eindhoven. Heel zijn leven heeft hij in dit vak gewerkt, zonder een spoor van spijt. ‘Ik heb ook nooit ambities gehad om een grootschalig kantoor te leiden. Een goede band met mijn klanten, persoonlijk contact, dat vond ik veel belangrijker. ’ De laatste dertig jaren hield hij kantoor in een historisch pand aan de Nieuwstraat in Best, in de oude Klompenmakervakschool. ‘In die tijd werden de polissen nog bewaard in een ijzeren geldkistje, dat bij onheil op tafel werd gezet, om als eerste te redden. Daar zaten prachtige oude polissen in, voorzien van mooie afbeeldingen. Ze waren vaak nog met de hand met de kroontjespen ingevuld. Vaak zat er ook nog een zegel op. Na uitbetaling dus waardeloos geworden, konden ze bij het oud papier. Ik vond dat eeuwige zonde en ben ze gaan verzamelen. Dat is de oorsprong van de collectie die nu enorm gegroeid is. Hoewel, …. Ik kan nog altijd goede aanvullingen gebruiken. Die krijgen allemaal een plaatsje in de verzameling en waarschijnlijk zelfs in het virtuele museum.’

Historische waarde

Maar waarom heeft de verzamelaar dan de stap gemaakt om er een virtueel museum van te maken? In het kantoor, dat nu is overgenomen door een nieuwe eigenaar, zijn de wanden nog steeds gevuld met de prachtigste afbeeldingen van oude affiches en emaillen borden.Ik heb het materiaal inderdaad altijd in het kantoor getoond. Om het verleden te bewaren voor de toekomst. Maar eigenlijk wilde ik er veel meer mensen van laten genieten.Branchegenoten bijvoorbeeld, voor wie de gegevens van verdwenen maatschappijen nog wel van belang kunnen zijn. Maar natuurlijk ook voor de leken die nog een oude polis bezitten, al droogt deze bron wel snel op. Er zijn meer mensen geïnteresseerd in de geschiedenis van het verzekeringswezen en daarvoor dient mijn website ook.Om samen gegevens uit te kunnen wisselen. Natuurlijk hoop ik ook dat mensen het virtuele museum bezoeken en aan mij denken als ze gaan opruimen. Oude paperassen van hun ouders, of van hun eigen zolder. Er kan best materiaal bij zitten dat voor hen geen waarde meer heeft, maar historisch gezien heel waardevol is. Ik krijg op die manier vaak polissen, penningen die men aan werknemers gaf na jarenlange trouwe dienst, of zelfs een herinneringsbord. Ik ben daar bijzonder blij mee. ’ Het komt regelmatig voor dat hem verzocht wordt om materiaal uit te lenen. ‘Het Scheepvaartmuseum in Amsterdam had een expositie over het verzekeren van schepen. Ik heb hen uit mijn collectie voorwerpen geleend. Auteurs van boeken zoeken vaak illustraties en ook hen help ik graag.’

Virtuele zalen

Tot slot wandelen wij in gezelschap van Harrie nog even door de virtuele zalen van zijn museum. Wat opvalt is dat er ook heel veel informatie is te vinden. Verzekeren tegen brand, ongevallen, of voor je oude dag, is natuurlijk in de eerste plaats een verhaal over mensen en hun strijd om het bestaan. De Nederlanders, met hun lange maritieme traditie als handelsland hoorden tot de eerste naties waar men zich kon verzekeren. Voor als een schip met kostbare lading op zee bleef, bijvoorbeeld. Brand was ook zo’n gevaar. Dat zie je aan de Brandplaatjes, die door een maatschappij werden bevestigd aan de gevel van een boerderij om aan te geven dat have en goed hier in veilige handen waren. Of glasschade. Op een affiche van de Nederlandsche Glasverzekering Maatschappij heeft een straatschoffie zojuist een winkelruit ingegooid. Een besnorde agent vat hem bij de kraag, maar het is wel duidelijk dat de bezorgde winkelier van de jeugdige dief geen compensatie kan verwachten. De boodschap van de verzekeringsonderneming is wel duidelijk: wij betalen wèl uit.

We zien de vele deelverzamelingen uit zijn collectie. Die van de vloeibladen bijvoorbeeld, want iedere polis werd met de pen ingevuld. Heel bijzonder zijn ook de prentbriefkaarten, met reclame voor verzekeringen in het dorps- of stadsbeeld. ‘Kijk, dit is de Sniederslaan in Bladel, met de bekende plaat van de Holland-Dordt, de schotel waar scherven uitvallen, die meteen vervangen worden door een nieuw stuk aardewerk. Of deze, maar je moet wel heel goed kijken, de Rijksluisstraat in Oirschot. Op de gevel van een café; van rond 1900 denk ik.’  Boekenleggers waren een reclameartikel. Op eentje van de “Nillmij van 1859” staat een oude man met een boek en het bijschrift: “De toekomst is voor ieder een gesloten boek”. Goed dan dat jij je tegen die ongewisse toekomst kunt verzekeren.

Door Kees van Kemenade
* foto: Harrie van Vroenhoven verzamelt werkelijk alles rondom de geschiedenis van de verzekeringsbranche en toont het in zijn virtuele museum.

Uit: Weekblad de Trompetter. Uitgave De Kempen, jaargang 2010, week 45

 

 

 

Harrie van Vroenhoven naast kantoormanager Cos Hellings, zittend

op tafel de nieuwe eigenaar Jan de Jongh (Foto, Cor Delissen)

Na bijna 40 jaar.....

Harrie van Vroenhoven draagt
kantoor over aan de Jongh
verzekeringen

Assurantie- en Hypotheekkantoor Van Vroenhoven gaat over in andere handen. Per 1 mei wordt het bedrijf aan de Nieuwstraat voortgezet door de Jongh verzekeringen bv uit Veldhoven. “Daar zijn intensieve verkenningen aan voorafgegaan”, zegt Harrie van Vroenhoven. “Ik wilde mijn kantoor uitsluitend overdragen aan een opvolger, die de uitgangspunten kwaliteit enbetrouwbaarheid ook in de toekomst zou kunnen waarborgen. Met Jan de Jongh zijn die eisen volledig ingevuld.”

Na ruim 38 jaar als directeur/eigenaar leiding te hebben gegeven aan Assurantiekantoor Van Vroenhoven, in 1938 gestart door zijn vader, vindt Harrie nu de tijd gekomen om zijn bedrijf over te dragen. “Ik stop met pijn in het hart, maar de pensioengerechtigde leeftijd komt steeds dichterbij. Begin volgend jaar word ik 65 jaar. Elke dag heb ik met veel liefde en plezier gewerkt met steun van mijn medewerkers Ans van Loosdregt en Cindy Vos. Toen ik in 1967 startte als medewerker op een assurantiekantoor in Eindhoven lag mijn belangstelling al snel bij het behulpzaam zijn van de klanten. De verzekeringsbranche is zeer ingewikkeld en het was juist de kunst voor mij om een advies aan de klanten zo uit te leggen dat zij het ook begrepen. Toen ik in 1971 op het kantoor van mijn vader kwam werken, deed ik niet anders. Ook bij het adviseren van hypotheken en levensverzekeringen stond het belang van de klant voor mij altijd voorop en ik ben blij te mogen constateren dat mijn oprechtheid en eerlijkheid nu is verankerd door de AFM (Autoriteit Financiële Markten). Mijn degelijke en door sommigen soms ouderwets genoemde denkwijze is nu weer ‘modern’ geworden. De ingewikkelde producten uit de jaren negentig moeten weer transparant zijn. De bevlogenheid, die ik had in mijn vak, heb ik al die jaren ook kunnen inbrengen in diverse besturen en commissies van de branchevereniging NBVA en van verzekeraars. Mijn denkwijze meen ik ook gevonden te hebben bij mijn opvolger, Jan de Jongh, eigenaar van de Jongh verzekeringen in Veldhoven.”
Assurantiekantoor Van Vroenhoven en Hypotheekkantoor Best blijven gevestigd op het vertrouwde adres aan de Nieuwstraat 25. Ans en Cindy blijven werkzaam op het kantoor.

Herinneringsuitgave en virtueel museum
Harrie van Vroenhoven is in de Nederlandse assurantiewereld een bekende naam. De Bestenaar bekleedde de afgelopen jaren vele bestuursfuncties in deze branche. Dat is allemaal te lezen in de A4 herinneringsuitgave, waarin zijn loopbaan vanaf de eerste dagen staat opgetekend. Daarin wordt ook aandacht besteed aan het Virtueel Verzekerings Museum Best, dat jaren geleden door Van Vroenhoven werd opgezet. Als enthousiast verzamelaar van historische verzekeringspolissen, reclameborden, affiches en overige spullen wil hij op deze manier zijn passie delen via internet (zie www. vvmbest.nl).

Zorgvuldige overdracht
Jan de Jongh ziet in de overname van de portefeuille van Van Vroenhoven een mooie aanvulling op zijn bestaand bedrijf. “In de diverse gesprekken die ik met Harrie heb gehad, maakte hij duidelijk dat hij grote waarde hecht aan een méér dan zorgvuldige overdracht van zijn klanten. Dat hij zorgvuldig te werk wilde gaan, bleek ook uit zijn keuze om zich gedurende dit proces te laten begeleiden door deskundigen. Daarnaast stelde Harrie ook hoge eisen aan de overnamekandidaat. Het assurantiekantoor moest in de regio Eindhoven zijn gevestigd, diende klantgericht te zijn, maar ook degelijk en deskundig. Geen groot assurantiekantoor, maar een overzichtelijke organisatie waar ook de directeur de telefoon gewoon aanneemt als klanten bellen. Maar ook met servicegericht personeel, dat is Harrie altijd gewend. Uit de gesprekken bleek al snel dat Harrie en ik dezelfde gedachten hebben als het om verzekeren gaat. Zelf ben ik ruim 20 jaar werkzaam in het assurantievak en heb sinds 1997 een eigen kantoor. In Veldhoven zijn we vooral gericht op het bedrijfsleven. Om op een moderne manier service te kunnen blijven verlenen aan particulieren moesten we groeien. Je hebt een breed fundament nodig. Met de overname van de portefeuille van Harrie is dat fundament gelegd.”

Kantoormanager
Cos Hellings is als kantoormanager aangetrokken. “Ook ik kijk op dezelfde manier naar klanten als Harrie en
Jan ”, zegt Cos Hellings. “Servicegerichtheid vind ik erg belangrijk. Er zijn voor je klanten als ze je nodig hebben. We stellen niet het product centraal, maar de klant. Daarin zit onze uitdaging. En dat doen we door samen met de klant zijn situatie en wensen te bekijken. Op basis daarvan stellen we een verzekeringspakket samen, een pakket op maat dat bij hem en zijn situatie past. En deze werkwijze hanteren we ook voor onze hypotheken.”

Afscheid
Vrijdag 24 april kan tussen 10.00 en 16.00 uur in het kantoor aan de Nieuwstraat 25 persoonlijk afscheid worden genomen van Harrie van Vroenhoven. Tevens kunnen de relaties dan kennismaken met Jan de Jongh en de nieuwe kantoormanager Cos Hellings. Alle bezoekers ontvangen de geïllustreerde herinneringsuitgave.
 

Uit: "Groeiend Best", dinsdag 21 april 2009

 

Het virtuele verzekeringsmuseum

auteur: Janneke van der Veer

“Een echt museum oprichten in deze tijd valt niet mee”, aldus Harrie van Vroenhoven uit Best, “gelukkig zijn er tegenwoordig via het internet andere mogelijkheden om een collectie te presenteren. Die mogelijkheden heb ik aangegrepen. Ik ben een virtueel museum begonnen.”

Sinds april 2005 is het Virtueel Verzekeringsmuseum Best (www.vvmbest.nl) in de lucht. Deze zomer sprak ik met Harrie van Vroenhoven, eigenaar van een assurantiekantoor en gepassioneerd verzamelaar.

Misschien herinnert u het zich ook nog wel. Vroeger werden belangrijke papieren zoals verzekeringspolissen in het geldkistje bewaard. Harrie en ik blijken er dezelfde herinneringen aan te hebben. Als het ’s nachts onweerde, werden we door onze ouders uit bed gehaald. De jassen moesten aan en het geldkistje werd tevoorschijn gehaald. En dan maar wachten totdat de bui over was. Deze herinnering geeft aan hoeveel waarde er vroeger aan polissen werd gehecht. Ze werden zorgvuldig bewaard en in geval van nood moesten ze bij de hand zijn. Hoe anders is het nu. “Dat is geen wonder”, vertelt Harrie, “tegenwoordig zijn het allemaal computerbestanden. De papieren polis heeft voor veel mensen een heel andere waarde gekregen. Daar komt nog bij dat de polissen er vroeger veel mooier uitzagen dan tegenwoordig. Vooral de handgeschreven polissen zijn prachtig. De waarde straalde er gewoon van af. Zo’n polis werd niet weggegooid, ook niet als deze werd vervangen door een nieuwe.”

Met het verzamelen van dergelijke oude polissen is de collectie van Harrie van Vroenhoven van start gegaan. In 1971 - hij was toen 26 jaar – kwam hij in dienst bij zijn vader die een verzekeringskantoor had. De oude veelal nog handgeschreven polissen maakten meteen al grote indruk op hem. Als er een nieuwe verzekering werd afgesloten en de polis dus vervangen werd, vroeg hij aan de mensen of hij de oude polis mocht hebben. In de meeste gevallen mocht dat.

 Na een paar jaar werd hij lid van de marketingcommissie van de Nederlandse Bond van Assurantietussenpersonen. Hij kwam daardoor in aanraking met een veelheid van reclame-uitingen van verzekeraars: affiches, emaillen reclameborden, lepeltjes, porseleingoed, ansichtkaarten enz. enz. Hij werd er als het ware door gegrepen en begon vanaf dat moment alles te verzamelen wat met het Nederlandse verzekeringswezen te maken heeft. En met alles bedoelen we ook echt alles. Naast de al genoemde objecten kan gedacht worden aan advertenties, asbakken, jubileumboeken, kinderboeken, studieboeken, boekenleggers, klein drukwerk, penningen, spaarklokken, vloeibladen, brandplaatjes, gevelplaten, tegeltjes, presse-papiers, briefopeners, kwartetspelen, legpuzzels, kwitanties, spiegeltjes… Te veel om op te noemen. Alles wat in het verzekeringswezen gebruikt is - hetzij vakmatig, hetzij als reclameartikel - wordt door Harrie verzameld.

 

 Doel

“Ik wil zo veel mogelijk Nederlandse verzekeraars in beeld brengen”, aldus Harrie. Op mijn website is al een groot aantal - 244 om precies te zijn - namen te vinden. Veel van die namen zijn inmiddels door fusies verdwenen. Alleen de Noord-Hollandsche van 1816 en Het Klaverblad, opgericht in 1850, zijn namen die de tand des tijds hebben doorstaan. Ik probeer steeds te achterhalen wat er met een verzekeraar gebeurd is. Wanneer is het bedrijf opgericht, waar was het gevestigd, is het in een fusieproces terechtgekomen? Door op de naam van een verzekeraar te klikken, komt dergelijke informatie tevoorschijn. Ik neem overigens de naam van een verzekeraar pas op als ik er ook een artikel van hem. De verzekeraar moet binnen de collectie meer dan een naam zijn.”

Het zal duidelijk zijn dat deze informatie het resultaat is van intensief speurwerk. Harrie bestudeert daartoe veel boeken. Vooral jubileum- en andere gedenkboeken zijn hierbij van groot belang. Harrie heeft er een groot aantal in zijn collectie. Het oudste gedenkboek dateert uit 1907, en is getiteld ‘Gedenkboek ter gelegenheid van het honderdjarig bestaan der Hollandsche Sociëteit van Levensverzekeringen 1807-1907’. “Hieruit is later Delta Lloyd voortgekomen”, aldus Harrie. Dit jaar viert deze verzekeraar dus zijn tweehonderdjarig bestaan. Bij het speuren naar informatie maakt hij ook veelvuldig gebruik van het Nederlands Economisch Historisch Archief (NEHA), waar Nederlandse bedrijven hun archief kunnen deponeren.

Niet alleen over verzekeraars probeert Harrie gegevens te achterhalen, maar ook over de objecten die tot zijn collectie behoren. Bij het onderdeel ‘boekenleggers’ vind je bijvoorbeeld informatie over het ontstaan van boekenleggers en hoe verzekeraars gebruik hebben gemaakt van dit reclamemiddel. En bij ‘asbakken’ wordt toegelicht waarom verzekeraars tegenwoordig geen asbakken meer uitgeven, roken wordt immers algemeen als schadelijk voor de gezondheid beschouwd.

 

Brandplaatjes

Interessant is ook het verhaal achter de brandplaatjes. Op de website is te lezen: ‘Brandplaatjes zijn kleine bordjes van lood, plaatijzer, zink of blik met hierop de naam van de verzekeringsmaatschappij. Al in de achttiende eeuw werden deze brandplaatjes in een groot deel van de wereld gebruikt om aan te tonen dat men zich tegen brand had verzekerd.
De verzekeringsmaatschappij bevestigde het bordje dan tegen de voorgevel van het verzekerde huis, de schuur of de hofstede. In Engeland, waar de plaatjes al veel eerder werden toegepast, was de situatie als volgt: brak er brand uit, dan rukten de brigades van maatschappijen (iedere verzekeringsmaatschappij had in die dagen zijn eigen brandweer) uit om gezamenlijk aan het blussen te slaan. Op het moment echter dat het brandplaatje zichtbaar werd, staakten de brigades die niet geïnteresseerd waren in het gebouw, hun bluswerkzaamheden en ging de brandweer van de maatschappij waarbij het gebouw verzekerd was, alleen verder in de strijd tegen de vlammen.

Harrie betwijfelt of de plaatjes in Nederland naast een reclamedoel nog een andere functie hadden. Wel was het zo dat panden waarop een brandplaatje was aangebracht vaak met meer animo geblust werden. Brandweerlieden werden namelijk meestal door de verzekeraars beloond als zo’n pand of een groot deel daarvan door hun inzet behouden bleef.

En dan zijn er de spaarklokken, ook zo’n boeiend onderdeel van de verzameling. Toen na de Tweede Wereldoorlog de verzekerde bedragen flink opliepen, werden ook de premies hoger. Voor veel mensen was het een probleem om de premies op tijd te betalen. Om hen daarbij een handje te helpen werden de spaarklokverzekering in het leven geroepen. Bij het afsluiten van zo’n verzekering ontving men een spaarpot in de vorm van een klok. Het was de bedoeling dat het premiebedrag in een aantal afgesproken termijnen in de klok gedeponeerd werd. Een keer per kwartaal kwam er vervolgens een vertegenwoordiger van de verzekeringsmaatschappij langs om de spaarklok leeg te halen. Als de premie op deze manier trouw werd betaald, werd de klok uiteindelijk eigendom van de verzekeringnemer. De verzameling van Harrie van Vroenhoven bevat verschillende van deze bijzondere spaarklokken. Er zijn er zelfs die alleen bleven lopen als er regelmatig geld werd ingegooid. Andere klokken moesten dagelijks opgewonden worden.

Een zo’n spaarklok is onderwerp van een kleurig kinderboekje dat in de jaren vijftig van de twintigste eeuw is uitgegeven door de Noord-Hollandsche Levensverzekering-Mij te Alkmaar: ‘Het ondeugende spaarklokje’ is geschreven door H. Nijdam; Corry Deutekom verzorgde de illustraties.

 

Meer kinderboeken

De collectie blijkt meer leuke kinderboekjes te bevatten. Aan sommige hebben bekende schrijvers en illustratoren meegewerkt. Zo schreef en tekende Piet Broos (1910-1964) ‘De berg van rijstebrij’, dat in 1952 uitgegeven is door de Nationale Levensverzekering-Bank te Rotterdam. Hans Andreus (1926-1977) schreef voor N.V. Assurantie Maatschappij De Nederlanden van 1845 te Den Haag ‘Een bos vol dieren’, dat in 1965 verscheen. Ook Jan Rinke (1863-1922), bekend als tekenaar van Pietje Bell, werkte mee aan reclame-uitgaven van verzekeraars. Hij tekende bijvoorbeeld de omslag van ‘Marie van den Weerwolf’, geschreven door Frank van de Eng en begin twintigste eeuw uitgegeven ‘ten voordeele van het Helden-der-Zee-Fonds’.

Een andere bekende naam is Willy Schermelé (1904-?). Zij schreef en tekende onder meer ‘Speksnoetje’s avonturen’, dat in 1940 uitgegeven werd door Nationale Levensverzekering-Bank te Rotterdam.

De kinderboeken heeft Harrie nog niet ingevoerd in zijn virtueel museum. “Dat is een klus voor de lange winteravonden”, zegt hij. Ook speldjes zijn nog niet ingevoerd. Harrie laat er een aantal zien. Ze roepen veel herkenning op: in de jaren zestig van de vorige eeuw brachten tal van bedrijven speldjes als reclamemiddel in omloop. Het verzamelen van deze speldjes was toen een grote rage.

 

Uitdagingen

 

Behalve het invoeren van nieuwe objecten ziet Harrie voor zichzelf nog twee uitdagingen met betrekking tot de website. De eerste is dat hij het beroep van verzekeringsagent in beeld wil brengen. “Ten slotte is dat mijn eigen vak”, stelt Harrie vast, “ook al heten we tegenwoordig financieel adviseur.” De tweede uitdaging is het ontwikkelen van een educatief programma. “Ik vind het belangrijk dat dit erfgoed bewaard blijft. Het onderwijs kan hierin een rol spelen. Ik wil met docenten van het voortgezet onderwijs overleggen in hoeverre leerlingen gebruik kunnen maken van mijn verzameling, misschien bij het maken van werkstukken”, zo licht hij toe.

 

 

Pand

Harrie bewaart zijn collectie grotendeels in het kantoorpand. Door het hele pand, waarin overigens vroeger de eerste Nederlandse klompenmakersvakschool was gevestigd, zijn borden en affiches opgehangen en staan vitrines vol andere spullen. Klanten die even moeten wachten in de wachtkamer zullen zich niet vervelen, want de ruimte is aantrekkelijk ‘aangekleed’ met verzamelmaterialen. Hetzelfde geldt voor de spreekkamer. Maar ook Harrie zelf geniet volop van deze omgeving. “Ik kijk er graag naar, het geeft me rust”, zegt hij, “en rust is belangrijk in deze jachtige tijd.”

Een en ander levert ook gespreksstof op met collega-assurantiekantoorhouders. Vaak leidt zo’n gesprek ertoe dat Harrie met nieuwe aanwinsten wordt verblijd, want ook bij collega’s  bevindt zich nog wel het een en ander op zolder of in een vergeten lade.

Verder breidt hij zijn verzameling uit door regelmatig verzamelbeurzen en rommelmarkten te bezoeken. Zo bezoekt hij jaarlijks in november de Internationale Verzamelaarsjaarmarkt die in de Jaarbeurs te Utrecht wordt gehouden. “Inmiddels heb ik er een oog voor om spullen voor mijn verzameling te ontdekken”, vertelt hij, “maar ik moet wel overal kijken. Mijn verzameling is zo breed dat er overal wel wat te vinden valt.”

 

Favoriete objecten

Als je zo lang verzamelt, kan het gebeuren dat je voorkeuren krijgt. Wat dat betreft is Harrie erg standvastig. Z’n oude liefde – oude polissen – is hij trouw gebleven. Ze behoren absoluut tot de favoriete objecten. Mappen vol heeft hij ervan, allemaal alfabetisch geordend. De oudste polis in de verzameling is een ‘Acte van Aandeel’ – zo werden de polissen vroeger genoemd – van het Begrafenisfonds ‘Let op Uw Einde’ uit 1872. Na allerlei fusies is deze verzekeraar onderdeel geworden van Fortis.

Een andere voorkeur betreft de emaillen borden. Prachtig zijn ze en veelal ontworpen door bekende kunstenaars. Een bijzonder exemplaar in de collectie is een bord van Levensverzekering Mij. Utrecht. “Zo’n bord stond vroeger bij ons in het kolenhok, nog in de verpakking”, vertelt Harrie, “mijn vader had hem gekregen om aan de gevel te hangen. Dat mocht echter niet, want het was een huurhuis. Het bord heeft jarenlang in het kolenhok gestaan totdat het bij een verhuizing is weggegooid, gewoon naar de schroothoop gebracht. Ik vind dat nog steeds heel erg en heb heel lang gezocht om een ander exemplaar van het bord te vinden. Dat is gelukt. Een echt pronkstuk.”

 

Genieten

Verzekeraars hebben zo veel materialen uitgegeven dat de verzameling nooit compleet zal zijn. Het is zelfs ondoenlijk om tot een volledig overzicht te komen van wat er allemaal is gemaakt. “Het is eindeloos”, verzucht Harrie, “maar dat is niet erg. Ik geniet er enorm van en ben blij met alles wat ik – dikwijls toevallig – tegenkom. Ik geef niet om lange, verre reizen of om allerlei andere vormen van luxe. Laat mij maar verzamelen. Dat is voor mij genieten, en genieten is belangrijk in het leven. Het leven is toch al zo kort.”

Met deze levenswijsheid in mijn oren verlaat ik Assurantiekantoor Van Vroenhoven in Best, en bedenk daarbij dat het bijzonder aardig is dat het virtueel verzekeringsmuseum zo veel mensen de gelegenheid biedt ook van deze bijzondere verzameling te genieten.

 Harrie van Vroenhoven is altijd op zoek naar nieuwe aanwinsten. In het bijzonder zoekt hij een zilveren of gouden speld die door R.V.S. werd uitgereikt aan medewerkers wanneer ze een bepaald aantal jaren in dienst waren. Mocht iemand hem kunnen helpen dan hoort hij het graag. (vroenhoven@planet.nl)

Uit: Antiek & Verzamelkrant van oktober 2007

Geplaatst op 08 - 10 - 2007

 

Bestbekeken.nl in gesprek met Harrie van Vroenhoven
 


In de rubriek Bestse mensen had Bestbekeken.nl onlangs een gesprek met Harrie van Vroenhoven.

 

Hoewel directeur/eigenaar van een eigen verzekeringskantoor wilde hij daar in het gesprek niet de nadruk op leggen : het ging hem er vooral om zijn grote passie -het verzamelen en laten zien van allerlei verzekeringsattributen- meer bekendheid te geven.





 

 

 

Harrie kwam als 26-jarige in 1971 in dienst bij zijn vader, die ook al een verzekerings-kantoor had. Hij raakte meteen onder de indruk van allerlei -toen veelal nog handgeschreven- polissen, waarmee mensen bij het kantoor aanklopten.

Rechts op de foto : de glasplaat die tot een van de favorieten van Harrie hoort,  hangt in de hal van zijn kantoor.

 

 

 


 

Hij was door die wereld van polissen, reclame-uitingen en andere zoals hij dat zelf noemt ‘prullaria’ zo gecharmeerd, dat hij die van meetaf aan heeft bewaard en verzameld.

 

 

 

 

 

Het echte verzamelen begon echter pas goed, toen hij na een jaar of vier lid werd van de marketing- kommissie van de NBVA- de Nederlandse Bond van Assurantie-tussenpersonen.

 

 

 

 

Er ging een wereld voor hem open : die van reclame en marketing.

Borden en affiches bij collega-verzekeringsmensen intrigeerden hem in hoge mate en hij begon de muren van zijn eigen kantoor van een nieuw ‘behang’te voorzien.

 

 

 

 

Hij ging naar beurzen en verzamelingsmarkten en bracht van heinde en verre allerlei verzekeringsmateriaal mee naar Best. In de loop der jaren heeft Harrie ook een uitgebreid netwerk van mensen opgebouwd, die hem voor iets bijzonders tippen. En als u iets hebt of weet : laat het hem weten.

 

 

 

 

En zo komt het, dat momenteel zijn hele kantoor van boven naar beneden opgesierd wordt met de meest fraaie en merkwaardige reclameborden.

 

 

 

 

 

 

Het verzamelen en ophangen van de reclameborden is voor Harrie niet alleen een het hebben van een hobby : " ik vind het prettig te mogen werken in een omgeving die doet denken aan vroeger, het kijken ernaar geeft me rust"
 

 

 

 

 

En als je dan zoveel mooie dingen om je heen hebt verzameld, wil je graag dat ook zoveel mogelijk andere mensen daarvan kunnen genieten. Maar ja, je kunt van je kantoor toch ook weer geen publieks-museum maken.
Dan brengt het digitale tijdperk uitkomst : op 21-4-2005 start Harrie het Virtueel Verzekerings Museum Best, op internet bereikbaar onder : www.vvmbest.nl

 

 

 

Het virtueel museum is niet alleen voor verzamelaars interessant, maar ook voor mensen, die op zoek zijn naar een ‘verdwenen’ maatschappij'’. Het heeft dus ook duidelijk een funktie voor de consument. 

 

 

 

 

 

 

Zoals elke uitbater van een website, is ook Harrie natuurlijk benieuwd hoe die bij de kijker bevalt. Dus als u als verzamelaar of klant daarover iets kwijt wil, dat kan : maak uw opmerking in het gastenboek.
 

 

 

 

 

 

Tegen het einde van het zeer interessante bezoek laat Harrie nog enkele bijzondere dingen zien :  Op de foto toont hij een klok die vroeger door verzekeringsmaatschappijen aan klanten gegeven werd. Dat deden ze niet zomaar: vaak hadden mensen die het geld voor de verzekeringspremie opzij hadden gelegd, dat op een later moment toch weer nodig. Daarvoor diende dan de klok : als daar de premie eenmaal in was gezet kon de klant er niet meer bij : de sleutel bleef namelijk in het bezit van de premie-ophaler!!

 

 

 

Weer iets heel bijzonders : loden verzekeringsplaatje. Ze werden meestal op boerderijen aangebracht en waren -bij brand- voor de brandweer een extra stimulans om het vuur te bedwingen : ze kregen dan van de verzekeringsmaatschappij een passende beloning.
 

 

 

 

 

De oudste polis die Harrie in zijn verzameling heeft : een begrafenis-polis van de verzekeringsmaatschappij : Let op Uw Einde. Deze maatschappij ging later op in de Utrechtse en is vandaar gefuseerd met Fortis.

 

 

 

 

 

 

Al een absoluut collectors’ item : verzekeringsplaatjes voor bromfietsen, vorig jaar voor het laatst op de markt. Harrie heeft ze allemaal : van 1966 t/m 2006.
Harrie : de premies moest ik vroeger contant ophalen, dan had ik duizenden guldens in mijn broekzak. Daar hield ik dan wel de hele tijd mijn hand op !
Wilt u alles zien? Ga naar : www.vvmbest.nl
Harrie, namens Bestbekeken.nl hartelijk bedankt en veel succes met je virtueel verzekeringsmuseum

 

 

 

 

foto’s : Gerdie Bolwerk tekst : Hans van den Hurk       
     
Geplaatst op 23 - 02 - 2007

 

Dit is een boek met een open einde

”Niets erger dan mooie spullen moeten opslaan omdat je geen ruimte meer hebt om ze ten toon te stellen”, vindt Harrie van Vroenhoven van het gelijknamige assurantie- en hypotheekkantoor uit Best, maar inmiddels misschien wel beter bekend als verzamelaar van alles wat maar met verzekeringen van doen heeft. ”Terwijl er toch niets mooier is dan mensen je verzameling te laten zien. Dan blijft er nog één beproefd middel over en dat is het internet !” Via www.vvmbest.nl kan iedereen met historische belangstelling voor de verzekeringsbranche nu 24 uur per dag een bezoek brengen aan het museum.
Collectioneur/conservator staat er op het visitekaartje dat Van Vroenhoven speciaal liet maken voor zijn verzekeringsmuseum. Het begon ooit met het verzamelen van oude polissen maar van lieverlee breidde zijn verzamelwoede zich verder uit. De ruim honderdvijftig emaillen reclameborden van oude verzekeringsmaatschappijen die overal de muren van zijn kantoor in Best sieren, zijn ongetwijfeld de pronkstukken. Ze zijn inmiddels allemaal gefotografeerd en voorzien van tekst opgenomen in het virtuele museum. Ook de uiteenlopende relatie- en promotiegeschenken die Van Vroenhoven in de loop der jaren bij elkaar vergaarde en in glazen vitrinekasten op zijn kantoor uitstalde, zijn inmiddels virtueel te bewonderen. Zo zijn er de zogeheten spaarklokjes die alleen liepen als je er geld in gooide of de gedenkpenningen die werden uitgereikt bij bijzondere gelegenheden zoals een dienstjubileum

Hoofdpoort

Degenen die Van Vroenhovens museum binnentreden - Symbolisch weergegeven met de oude hoofdpoort van de Stad Rotterdam - kunnen echter meer verwachten dan alleen een uitstalling van curiositeiten uit de rijke verzekeringshistorie. ”Bij de opzet van de site ben ik uitgegaan van een mij goed bekend gedenkboek waarbij je via de afbeeldingen heel veel informatie kunt krijgen”, vertelt Van Vroenhoven. ”Mijn museum laat zich op een vergelijkbare wijze lezen. Per verzekeraar wil ik de mensen zoveel mogelijk spullen laten zien en geef ik een korte omschrijving van de maatschappij.” Zo zijn er maar liefst ruim zeshonderd bedrijfsnamen van niet meer bestaande maatschappijen opgenomen. Met een oogopslag is duidelijk te zien welke voorlopers de huidige maatschappijen hadden. ”Aan de hand van een oude polis 'Let op uw einde' van het 'Utrechtsch
Begrafenisfonds' is bijvoorbeeld te herleiden dat deze maatschappij over is gegaan in Amev dat op zijn beurt nu weer opgaat in Fortis”, verduidelijkt Van Vroenhoven.

Grote schoonmaak

Eigenlijk beschouwt van Vroenhoven zijn Virtuele Verzekeringsmuseum als de manier bij uitstek om zijn uitgebreide collectie verzekeringsmaterialen te tentoonstellen. 'Een 'echt' museum opzetten, is niet meer te betalen. Nu kan iedereen die belangstelling heeft voor de historie van de branche of werkzaam is in de verzekeringswereld op mijn site terecht”, aldus Van Vroenhoven. Hij vangt daarmee twee vliegen in een klap want door zijn collectie te tonen, is ook direct duidelijk wat hij nog mist. ”Ik hoop eigenlijk dat bijvoorbeeld gepensioneerde verzekeringsinspecteurs of tussenpersonen door mijn site op het idee worden gebracht hun spullen naar mij toe te brengen in plaats van ze in de container te gooien. Ook bij fusies verdwijnt er vaak kostbaar materiaal op de vuilnishoop”, aldus Van Vroenhoven die inmiddels wel van Fortis de toezegging heeft gekregen dat ze rekening met hem zullen houden als er weer een grote schoonmaak is.

Eric Fischer

Van Vroenhoven hoopt verder dat zijn initiatief bijdraagt aan een beter imago van de branche. Tot nu toe heeft hij alleen positieve reacties ontvangen zoals van de Stichting Noviomagus die de geschiedenis van de stad Nijmegen in beeld brengt. Zij noemen de site van Van Vroenhoven een 'voorbeeld voor andere verzamelaars'. Ook binnen de verzekeringswereld is het onlinemuseum niet onopgemerkt gebleven. Zo kwam Eric Fischer, directeur van het Verbond van Verzekeraars, naar Best om de website officieel te openen. ”Hij is zelf ook geïnteresseerd in de verzekeringshistorie”, weet Van Vroenhoven, ”en vond dat er best meer belangstelling mag komen voor de geschiedenis van de branche waar per slot van rekening toch zo'n honderdduizend mensen in werkzaam zijn.”

Tennisarm

Ruim een jaar was Van Vroenhoven bezig met de voorbereidingen voor zijn museum. Met hulp van een gepensioneerde kennis werd de website gebouwd en alle tentoongestelde objecten gescand. ”Het was alles bij elkaar heel erg veel werk”, vertelt hij. ”Ik heb er zowaar een tennisarm aan overgehouden !” Toch is het museum nog niet compleet. Van Vroenhoven denkt nog zeker anderhalf jaar nodig te hebben om al zijn materiaal op de website te kunnen archiveren. ”Zo heb ik een heleboel penningen liggen die nog gescand moeten worden. Anderzijds is een verzameling nooit klaar, er zijn altijd spullen die je nog graag in je collectie zou willen opnemen. Mijn museum is in die zin een boek met een open einde.”

Uit de ”STEM”, maandblad NBVA, jaargang 56 nummer 6-2005


Verzekeringsmuseum Best online

Op het kantoor van Harrie van Vroenhoven, oud NBVA-bestuurslid, te Best werd onlangs het virtuele Verzekeringsmuseum (www.vvmbest.nl), opgericht door Van Vroenhoven zelf, geopend. De openingshandeling werd verricht door prof dr. E.J. Fischer, bijzonder hoogleraar Bedrijfsgeschiedenis aan de universiteit van Amsterdam, in de branche beter bekend in zijn functie als directeur van het Verbond van Verzekeraars.
Van Vroenhoven heeft in de loop der jaren een grote verzameling van zaken aangelegd die verband houden met verzekeraars en verzekeringen. Tot de verzameling behoren oude reclameposters, emaillen reclameborden, gedenkboeken, oude polissen, penningen, stropdassen, vloeibladen enzovoorts. Ook heeft hij een verzameling spaarklokken. Deze klokken liepen alleen als er geld in werd geworpen. Om de tijd te weten moest men dus sparen. Net als bij de gasmeter waar ook geld in moest om gas te verkrijgen. Het zo gespaarde geld werd door de 'verzekeringsagent' opgehaald.

Harrie van Vroenhoven werkt sinds 1967 in de branche en vanaf 1971 als zelfstandig assurantieadviseur.
Van Vroenhoven: ”Toen kwam het moment dat ik bij klanten thuis kwam en met regelmaat een schoenendoos of ordner moest controleren op wat wel en wat niet bewaard moest blijven. Door de vele fusies waren oude polissen inmiddels zonder waarde en dat was de start om die oude polissen te gaan sparen. Polissen van toen werden nog met de hand geschreven en voorzien van een zegel. ”Van Vroenhoven kwam later, mede vanwege zijn interesse, terecht in de PR-commissie van de NBVA en daar werd zijn hobby nog verder gevoed, en werd de basis gelegd voor zijn huidige collectie.

Van Vroenhoven heeft de hele verzameling in kaart gebracht en online gepubliceerd, zodat iedereen nu in staat is via internet kennis te nemen van het rijke verleden van de verzekeringsbranche. Voor de consument heeft hij een functie toegevoegd waarmee oude polissen kunnen worden herleid naar de huidige verzekeraar.

Fischer, onder de indruk van de collectie: ”Geschiedenis is belangrijk. Vanuit het verleden is het heden te verklaren. U moet er nu al over nadenken wat u over vijftig jaar met deze schitterde collectie wilt. Er is - ten onrechte - weinig belangstelling voor verzekeringen, terwijl onze branche met 50 miljard euro en 100.000 arbeidsplaatsen goed is voor een groot deel van ons bruto nationaal product. ”Naast Het VB waren ook branchevertegenwoordiqers als Wilbert Schellens van de NBVA aanwezig.

Oproep

Namens Harrie van Vroenhoven roept Het VB (sinds 1910) iedereen die werkzaam is, of werkzaam geweest is in de branche op, eens te kijken wat zij op kantoor of thuis nog hebben liggen aan oude verzekeringsmaterialen. Van reclamemateriaal tot oude polis of tariefboek alles is welkom. De opzet van het museum is zo uitgebreid, dat Van Vroenhoven altijd op zoek blijft naar nieuw materiaal. De enige beperking is dat het om Nederlandse verzekeraars gaat, De aandacht gaat vooral uit naar emaillen reclameborden, posters, polissen, penningen en gedenkboeken. Maar ook naar vloeibladen, asbakken, oude kalenders, sigarenbandjes, speldjes, oude boekjes over verzekeringen, puzzels etc.etc. De ervaring leert dat veel materiaal maar ergens ligt en bij een grote schoonmaak alsnog wordt opgeruimd. Heeft u materiaal liggen, stuur dan een e-mailbericht, vroenhoven@planet.nl, of neem telefonisch contact op met Harrie van Vroenhoven , telefoonnummer: 0499-398705
Voor meer informatie: www.vvmbest.nl

Uit: Het Verzekeringsblad, nummer 9 van 6 mei 2005.


Opening Virtueel Verzekerings Museum

Op 21 april opende mr. E. Fischer, directeur van het Verbond van Verzekeraars, het Virtueel VerzekeringsMuseum. Het museum is een initiatief van Harrie van Vroenhoven, eigenaar van Assurantiekantoor van Vroenhoven aan de Nieuwstraat.

Jaren geleden startte Van Vroenhoven met het opzij leggen van oude polissen. Later werd dit uitgebreid met gedenkboeken, penningen, affiches en emaillen reclameborden. De verzameling groeit nog steeds. Om zo veel mogelijk verzamelaars en mensen uit zijn bedrijfstak te laten genieten van al die oude attributen is vorig jaar door Van Vroenhoven het initiatief genomen een virtueel museum te bouwen. Het verzekeringsmuseum is te bekijken op www.vvmbest.nl

Uit: Groeiend Best, week 17 van dinsdag 26 april 2005.


Virtueel museum officieel geopend

Het virtueel verzekeringsmuseum van H. van Vroenhoven uit Best is donderdag officieel geopend.
Op www.vvmbest.nl is de collectie van Van Vroenhoven van onder andere oude polissen van verzekeringsmaatschappijen in Nederland te zien. Het virtuele museum werd geopend door Prof.Dr. E. Fischer, algemeen directeur van het Verbond van Verzekeraars.

Uit: Eindhovens Dagblad, zaterdag 23 april 2005.


Harrie van Vroenhoven bouwt Virtueel Verzekerings Museum

Vandaag, donderdag 21 april, opent algemeen directeur Eric Fischer van het Verbond van Verzekeraars in Best het Virtueel VerzekeringsMuseum. Dit virtuele museum is een initiatief van de bekende assurantie adviseur Harrie van Vroenhoven uit Best. Hij startte jaren geleden met het opzij leggen van oude polissen. Later heeft hij zijn collectie uitgebreid met gedenkboeken, penningen, affiches en emaillen reclameborden (voor de jongeren onder ons: dit heeft niets met e-mail te maken, maar is geëmailleerd metaal).
De verzameling groeit nog steeds.  Om zoveel mogelijk collectioneurs en mensen uit de bedrijfstak te laten genieten van al die oude attributen besloot  Harrie van Vroenhoven vorig jaar om er een Virtueel VerzekeringsMuseum voor te bouwen. Na de officiële opening kan het publiek het virtuele museum bezoeken via www.vvmbest.nl

Uit: Het Verzekeringsblad, nummer 8 van 21 april 2005.


Opening Virtueel Verzekerings Museum

”Ik heb aan mijn werk een leuke hobby overgehouden”

Op 21 april opent mr. E. Fischer, directeur van het Verbond van Verzekeraars, het Virtueel VerzekeringsMuseum. Het museum is een initiatief van Harrie van Vroenhoven, eigenaar van Assurantiekantoor van Vroenhoven aan de Nieuwstraat.


Jaren geleden startte Van Vroenhoven met het opzij leggen van oude polissen. Later werd dit uitgebreid met gedenkboeken, penningen, affiches en emaillen reclameborden. De verzameling groeit nog steeds. Om zo veel mogelijk verzamelaars en mensen uit zijn bedrijfstak te laten genieten van al die oude attributen is vorig jaar door Van Vroenhoven het initiatief genomen een virtueel museum te bouwen. Het basisconcept is klaar. Van Vroenhoven vindt nu het moment gekomen om dit wereldkundig te maken.

Enthousiasme

Wie met Harrie van Vroenhoven over zijn hobby praat, merkt meteen zijn aanstekelijke enthousiasme. ”Verzekeringen zijn mijn werk, maar ik heb er een leuke hobby aan overgehouden”, legt Van Vroenhoven zijn liefhebberij uit. ”Jaren geleden ben ik begonnen met het verzamelen van oude polissen.

Als ik bij relaties kwam, moest ik vaak de polismap schonen. Ik vroeg dan of ik de oude polissen mocht hebben. Er is zoveel op dit gebied. Veel mensen hebben op zolder vast nog materiaal dat bruikbaar is voor mij. Ik denk ook aan verzekeringsinspecteurs die nog spullen ergens onderin een la hebben liggen.”

'Ziektekosten Waarborg Maatschappij Holland in 's-Gravenhage', 'Saturnus voor beter verzekeren', 'Een ongeval hangt altijd als een zwaard boven uw hoofd. Verzekert u daarom bij de ongevallen verzekeringsmaatschappij Fatum' en 'De Rotterdamsche Inbraak Verzekerings Mij'. Het zal velen niet veel meer zeggen, maar het zijn voorbeelden van emaillen borden en affiches in het kantoor van Harrie van Vroenhoven. In de afgelopen eeuwen bestonden er talloze kleine en grote verzekeringsmaatschappijen. Uiteindelijk vielen de meeste ten prooi aan fusies en saneringen.

”Een voorbeeld is het Begrafenisfonds te Kampen,” legt Van Vroenhoven uit, ”Het is de voorloper van verzekeringsmaatschappij De Utrecht, die in 1855 het Begrafenisfonds overnam. Mijnvader werkte al met De Utrecht en daarom wilde ik er graag een aandenken van hebben. Ik wist de hand te legen op een zogenaamd 'Acte van Aandeel', we zouden het nu een polis noemen.”

Gedenkboeken
Van Vroenhoven heeft veel aan de gedenkboeken die vaak ter gelegenheid van een jubileum worden uitgegeven door de maatschappijen. ”Je kunt daarin de geschiedenis van een maatschappij volgen en met welke partij een maatschappij is gefuseerd of opgekocht. Er staan vaak plaatjes in en dan kun je zien wat je in je verzameling mist. Maatschappijen verzamelen vaak alleen spullen van zichzelf. Ik ben onafhankelijk en neutraal en daarom kan ik alles verzamelen, Op mijn website wil ik alles beschrijven zodat verzamelaars en geïnteresseerden na kunnen lezen waar het om gaat. Ik wil per verzekeringsmaatschappij het ontstaan en de fusie beschrijven en zoveel mogelijk materiaal van die betreffende maatschappij laten zien. In een aparte rubriek worden de emaillen borden beschreven.”
Een leuk voorbeeld is de premiespaarklok, waarvan Van Vroenhoven ook een exemplaar heeft. De Oude Haagsche van 1836 gaf de klok aan verzekerden in bruikleen. De klok liep door het inwerpen van een kwartje of gulden. De verzekeringsbode kwam van tijd tot tijd de klok legen. Met dit geld werd de premie betaald.

Uit: Groeiend Best, week 16 van dinsdag 19 april 2005.


Assurantie adviseurs openen Virtuele Verzekeringsmusea

Eric Fischer, directeur van het Verbond van Verzekeraars, opent op 21 april het Virtueel VerzekeringsMuseum. Het museum is een initiatief van NBVA-lid Harrie van Vroenhoven, eigenaar van Assurantiekantoor van Vroenhoven uit Best. Van Vroenhoven verzamelt al jaren oude polissen, gedenkboeken, penningen, affiches en emaillen reclameborden. ”Ik heb bewust gekozen voor een virtueel museum”, aldus Van Vroenhoven. ”Het is namelijk niet altijd even handig als er voortdurend museumgangers naar je kantoor toekomen. Bovendien is het voordeel dat de verkoop van mijn kantoor in de toekomst niet meteen ook het einde van het museum betekent.”
Van Vroenhoven is niet de enige die een virtueel museum aan het inrichten is. Zijn collega Ruud Horsten van NVA-kantoor De Horsten Groep uit Beek is eveneens volop bezig met een online museum. Horsten heeft de naam www.verzekeringsmuseum.nl kunnen claimen. De naam van de site van Van Vroenhoven maakt Fischer op 21 april bekend. ”Ik heb dozen vol materiaal aangeleverd gekregen en nog steeds komt daar veel bij. De komende drie maanden ben ik echter nog volop bezig met de overdracht van het kantoor aan mijn zonen. Daarna zal de website worden ingericht. Mijn museum concentreert zich volledig op de laatste honderd jaar en bekijkt het verzekeringswezen vanuit het gezichtspunt van het intermediair. Al lang ben ik op zoek naar een oude zekerheidsmeter, de Sta Sterk Meter van de 'Utrecht'. Aangezien ik over deze periode iets zal schrijven, is het leuk om zo'n meter ook daadwerkelijk te bezitten. Als iemand nog in het bezit is van een dergelijk exemplaar dan zou ik het zeer op prijs stellen indien hij contact met mij opneemt.
Ligt samenwerking eigenlijk niet voor de hand? Van Vroenhoven: ”Ik ken Ruud al dertig jaar en we zijn goede collega's van elkaar. Vorig jaar bleek dat we allebei met hetzelfde idee rondliepen. We hebben er toen bewust voor gekozen om niet samen te werken. Je ziet wel vaker dat twee gelijksoortige initiatieven elkaar juist versterken. Overigens had ook Steef Klarenbeek een verzekeringsmuseum ingericht. Toen hij zijn kantoor had verkocht, heeft hij een groot deel van zijn museum aan mij gegeven.”

Uit: Assurantie Magazine van 15 april 2005.


”Virtueel Museum vloeit voort uit hobby”

BEST - Al zeker dertig jaar geleden begon Harrie van Vroenhoven uit Best met het verzamelen van oude polissen. Na al die jaren verzamelen is het nu bijna zover dat de collectie door iedereen te bewonderen is. Donderdag 21 april wordt op internet het virtueel verzekeringsmuseum geopend.
In 1971 nam Van Vroenhoven het Assurantiekantoor over van zijn vader. Van het begin af aan voelde hij zich aangetrokken tot de oude documenten.” Ik werd aangetrokken door de mooiheid ervan. De polissen die ik in mijn bezit kreeg, stopte ik in een doos. Later zou ik wel zien wat ik er mee ging doen.”
Maar het bleef niet alleen bij polissen. De verzamelaar begon met een zoektocht naar informatie over alle verzekeringsmaatschappijen in Nederland. De verzameling polissen werd uitgebreid met reclameborden, affiches, penningen en reclameartikelen, zoals suikerzakjes, sigarenbandjes, vazen en ander servieswerk.
Van Vroenhoven kon de collectie uitbreiden dankzij zijn werk in het verzekeringsleven. Oude polissen kreeg hij van klanten waar hij kwam om polissen te vernieuwen. ,,De klant zou ze anders toch weggooien.” Ook bouwde hij een netwerk op van mensen die wisten van zijn groeiende verzameling. En tenslotte is de vlooienmarkt een goede vindplaats.

Assurantiekantoor

De collectie werd opgehangen in het Assurantiekantoor in Best. ,,Ik wilde het een mooie plek geven en hing alles op aan de muren of zette het in vitrinekasten.” Maar de collectie breidde verder uit en dat zal in de toekomst blijven gebeuren. ,,Ik kon niet meer alles kwijt en besloot te kijken naar overige mogelijkheden. Een museum zat er niet in. Dat kost veel te veel geld.” Uiteindelijk kwam Van Vroenhoven met het idee een virtueel museum op te richten.”We leven tenslotte in een virtuele wereld.”
Dat volgende week de opening van het museum plaats vindt, betekent niet dat de zoektocht voor de collectioneur beëindigd is. De website van het virtuele museum moet meer gezien worden als een goede basis van de grote verzameling. ”Ik ben nog steeds op zoek naar informatie en artikelen van verschillende verzekeringsmaatschappijen. Het blijft toch een hobby. Ik heb daarnaast ook nog mijn werk.”
De verzameling gedenkboeken van verschillende verzekeringsmaatschappijen helpen hem bij zijn zoektocht. Hierin kan hij opzoeken wat de maatschappijen hebben uitgegeven en wat in zijn verzameling nog ontbreekt. Via virtueel contact hoopt Van Vroenhoven op aanvulling.

Uit: Eindhovens Dagblad van donderdag 14 april 2005.


Passie voor....

.....Verzamelen.
Een bezoek aan Assurantiekantoor Van Vroenhoven en Hypotheekkantoor Best, is niet volledig zonder een rondleiding door het kantoor. Eigenaar/directeur Harrie van Vroenhoven heeft namelijk een passie voor verzamelen. Misschien is het woord passie voor zijn verzamelwoede nog mild uitgedrukt.Van Vroenhoven verzamelt alsof zijn leven er van afhangt. Wie door het kantoor loopt, óf op de uitgebreide website kijkt (www.vanvroenhoven.nl), komt talloze verzamelingen tegen. Zijn collecties bevatten onder meer zakkalenders, ansichtkaarten, sigarenbandjes, asbakken, kalenders, vloeibladen, luciferdoosjes, suikerzakjes, sluitzegels, puzzeltjes, speldjes, lepeltjes en natuurlijk oude polissen. Allemaal keurig uitgestald in vitrines of presentatiemappen.
Maar zijn echte verzamelwoede betreft de emaillen reclameborden die tot de jaren vijftig de panden van verzekeraars en hun agenten, opsierden. Ze hangen her en der verspreid door het kantoorpand. In totaal telt zijn collectie nu zo'n 125 exemplaren. ”Ik heb meer met het verleden dan met de toekomst”, aldus Harrie van Vroenhoven, die zo zijn verzamelwoede verklaart. 'Ik zit acht uur per dag in het kantoor. Deze reclame-uitingen uit het verleden zijn voor mij kunstwerken die met mijn vakgebied te maken hebben. Het moderne van een hedendaags kantoor is afgewisseld met nostalgie.”

Uit: Bavam Balans, maart 2002.


De inventaris is goed verzekerd

Verzekeren is meer dan zijn vak, het is vooral zijn hobby. In het assurantiekantoor van Harrie van Vroenhoven in Best is een verzameling te vinden van emaillen verzekeringsborden, authentieke posters en stokoude polissen. Met de komst van deze behoorlijk prijzige verzameling naar het kantoor heeft Van Vroenhoven zijn eigen polis maar aangepast. ”Uiteraard heb ik de inboedel goed verzekerd”.

Op de eerste etage van zijn kantoor aan de Nieuwstraat plukt Harrie van Vroenhoven (55) een negentiende-eeuwse levensverzekeringspolis uit een oude doos.
De premie was destijds twee cent per week, verduidelijkt de verzekeringsbemiddelaar, en de uitkering navenant: vijftig Hollandse guldens. ”Een polis op zich is niet interessant, maar wel dit handgeschreven papier uit 1896”.

De Bestenaar verzamelt kortweg alles waar een beeltenis van een verzekeringsmaatschappij op staat: van suikerzakjes tot emaillen naamborden, en van penningen tot loden borden. Verschillende afbeeldingen geven volgens Van Vroenhoven de kern van verzekeren weer. Zo staat op het ene emaillen bord een beschermengel die over de verzekerde waakt, terwijl een andere een vangnet toont dat onder een koorddanser hangt.

”Ik zit acht uur per dag in het kantoor. Deze reclame-uitingen uit het verleden zijn voor mij kunstwerken die met mijn vakgebied te maken hebben. Het moderne van een hedendaagse kantoor is afgewisseld met nostalgie”.

Eén van de klokjes in het kantoor herinnert aan de oprichting van het assurantiekantoor door zijn vader in 1938. ”Je moet het geld in het uurwerk opsparen om de tijd door te laten lopen. De verzekeringsman kwam zo nu en dan het klokje leegmaken”. Aanvankelijk vond Van Vroenhoven het assurantievak een ”hondenbaan”. Hij had weinig interesse om in de voetsporen van zijn vader te treden en langs de deuren te gaan om geld te beuren. Via een boekhoudersbaan bij een Eindhovens kantoor kwam hij toch in het verzekeringsvak terecht. En op voorwaarde dat zijn vader met nota's ging werken, stapte hij in diens kantoor.

Inmiddels vindt Van Vroenhoven het verzekeringsvak vooral boeiend vanwege het contact met mensen. ”Ik voel me af en toe net een maatschappelijk werker. Mensen hebben na schade of een scheiding vaak persoonlijke problemen, en dan wil ik een goede gesprekspartner zijn. Het commerciële aspect van een bedrijf runnen komt voor mij op de tweede plaats”.

Van Vroenhoven heeft inmiddels een netwerkje van medeverzamelaars om zich heen en hij struint regelmatig beurzen en vlooienmarkten af. Zowel klanten als collega's tonen interesse voor mijn verzameling. ”Een collega heeft me vanmorgen nog een puzzel van een vroegere verzekeraar cadeau gedaan”, zegt hij ter illustratie hiervan.

Toch heeft niet iedereen evenveel interesse voor Van Vroenhovens verzamelwoede. ”Voorheen heb ik relikwieën gespaard. Maar toen mijn vrouw ons huis net een halve kerk vond, ben ik overgestapt op de verzekeringsborden. Mijn vrouw vind het kantoor inmiddels erg druk behangen”.

Uit: Eindhovens Dagblad van dinsdag 2 mei 2000.


Harrie van Vroenhoven:

 ”Het verleden boeit mij meer dan de toekomst”

Entreegeld hoeft een bezoeker van Assurantiekantoor Van Vroenhoven en Hypotheekkantoor Best nog niet te betalen, wat overigens niet wegneemt dat het kantoor meer overeenkomsten vertoont met een museum dan met een doorsnee assurantiekantoor. ”Ik heb meer met het verleden dan met de toekomst”, is dan ook één van de gevleugelde uitspraken die we uit de mond van Harrie van Vroenhoven mochten optekenen. Hij wordt in dit jubileumnummer van de Stem op zijn wenken bediend want de redactie blikt bij het negentigjarige bestaan van de NBvA niet alleen vooruit. Er is ook ruim aandacht voor hetgeen er geweest is. Een rondleiding door het kantoor Van Vroenhoven maakt in elk geval duidelijk dat het verleden nog springlevend kan zijn, getuige zijn uiteenlopende verzamelingen van allerhande reclame en promotiemateriaal uit het verzekeringsverleden. Je kunt het zo gek niet bedenken of hij heeft het wel in één van zijn collecties. Zijn trots vormen echter de kleine honderd emaillen reclameborden, die her en der door het pand hangen en de sfeer van vroeger weer laten herleven.

Een bezoek aan Assurantiekantoor Van Vroenhoven en Hypotheekkantoor Best, is niet volledig zonder een rondleiding door het kantoor. Eigenaar/directeur Harrie van Vroenhoven heeft namelijk een passie voor verzamelen, zoals een willekeurige bezoeker al snel zal constateren. In afwachting van zijn komst hoeft dezelfde bezoeker zich dan ook geen seconde te vervelen. Zo staat in de ruimte waar normaal gesproken hypotheken worden gesloten een vitrine opgesteld met ruim voldoende stof tot kijkplezier. ”Ja, het zijn zo maar wat kijkdingetjes die niet specifiek met het assurantiewerk van doen hebben”, verduidelijkt de inmiddels binnengekomen gastheer, ”Die maanlander bijvoorbeeld, is een jeugdherinnering aan de Apollovluchten, toentertijd heel spectaculair”. De vitrinekast telt ook een bonte verzameling poppetjes, die verbeelden Van Vroenhovens liefde voor mensen in het algemeen. ”Wanneer ik niet in dit vak was terechtgekomen, was ik vast en zeker in de maatschappelijke dienstverlening gaan werken. Het contact van mens tot mens geeft een meerwaarde aan mijn bestaan”.

Minder steriel

De magnetische autootjes in dezelfde vitrine blijken een cadeautje van een rijschoolhouder die met pensioen ging. ”Soms gebruik ik die wagentjes om een klant te laten uitleggen hoe een verkeersongeluk zich voltrok, want autoverzekeringen maken natuurlijk deel uit van mijn productenpakket”. Ook andere voorwerpen in de vitrine hebben op het tweede gezicht toch wel wat met Van Vroenhovens dagelijkse activiteiten te maken. Een bouwpakket van een huis -toevallig zijn eigen huis- verwijst naar zijn hypotheekbemiddelingen. Ook de luchtfoto van Best aan de muur bewijst daarbij soms goede diensten. ”Dan kunnen de mensen aanwijzen waar precies ze een huis hebben gekocht. Maar de meesten vinden het vooral leuk om vanuit de lucht te zien waar ze wonen. Ach, het is allemaal eigenlijk vooral bedoeld om hier een wat huiselijkere sfeer te creëren, minder steriel. Vanuit zo'n sfeer wil ik zaken doen. Je ziet hier dan ook geen computer, alhoewel dit de kamer is waar ik mensen ontvang die voor een hypotheek komen. Ik heb slechts mijn schrijfblok tijdens zo'n gesprek en ik probeer daarbij vooral de mensen beter te leren kennen. Een voorwaarde, naar mijn mening, om tot een goed advies te komen. Ik ben ook geen verkoper maar een adviseur, soms verkoop je dus 'nee'. Je hebt nu eenmaal een stukje verantwoordelijkheid voor het advies dat je geeft”.

Emaillen reclameborden

De hypotheekkamer blijkt nog maar een klein voorproefje te zijn van alle andere verzamelingen die Van Vroenhoven voor zijn gast in petto heeft. Zijn echte verzamelwoede betreft de grote emaillen reclameborden die tot de jaren vijftig de panden van verzekeraars en hun agenten, opsierden. Ze hangen her en der verspreid door het kantoorpand. Zo heeft hij in een ruimte waar een ander wellicht het archief zou opbergen, alle wanden gereserveerd voor zijn geëmailleerde borden. In totaal telt zijn collectie nu zo'n vijfenzeventig exemplaren. De namen van de meeste verzekeringsmaatschappijen die op de borden prijken behoren, evenals de reclameborden zelf, vaak al lang tot het verleden. Immers met de intrede van de lichtbakken, verdween het emaillen reclamemateriaal voorgoed uit het straatbeeld.
Ook namen als de Algemene Friesche Levensverzekeringsmaatschappij, de Coöperatieve VGCN (het tegenwoordige Zilveren Kruis), De Nederlanden van 1845 (Nationale Nederlanden), de Eerste Nederlandsche en de Groot Noord-Hollandsche Verzekeringsmaatschappij zullen weinigen nog bekend in de oren klinken. Het merendeel fuseerde tot nieuwe maatschappijen zoals bijvoorbeeld Aegon dat ontstond uit de Eerste Hollandsche Levensverzekeringsmaatschappij en Ago. Victoria en Vesta gingen op in de RVS. Van Vroenhoven heeft de bordjes van de twee oude en de huidige verzekeraar dan ook niet voor niets boven elkaar aan de muur hangen.

Titanic

Om de aandacht van het publiek te trekken, ging de verzekeraars ook vroeger al niets te ver. Sommige borden lijken eerder in een kerk thuis te horen dan bij de verzekeraar. Zo is er een religieus tafereel over het goede en het verkeerde -dus onverzekerde- levenspad, waarbij het laatste rechtstreeks de donkere afgrond inleidt. Ook engelachtige vrouwelijke figuren of de maagd Maria werden van stal gehaald om de toeschouwer een beschermend gevoel te geven. Opmerkelijk is ook het bord met reclame voor een watersportpolis, ”Dat stamt uit de tijd dat de Titanic verging en de afbeelding van een groot zinkend schip sprak toen natuurlijk extra tot de verbeelding', legt Van Vroenhoven uit. Heroïsche taferelen ontbreken evenmin, zoals een bluswagen met stoer ogende brandweermannen van een Arnhemse verzekeraar. ”Vaak zie je die afbeeldingen weer terugkomen op andere reclame-uitingen van dezelfde verzekeraar”, vertelt Van Vroenhoven, zo blijkt uit zijn overige collecties, die onder andere zakagenda's, ansichtkaarten, sigarenbandjes, asbakken, kalenders, vloeibladen, luciferdoosjes, suikerzakjes, sluitzegels, puzzeltjes, speldjes en lepeltjes bevatten. Allemaal keurig uitgestald in vitrines of presentatiemappen.

Spaarklokjes

Relatiemarketing mag dan modieus klinken, het is dus klaarblijkelijk al zo oud als de weg naar Rome. Pennen ontbreken echter in Van Vroenhovens verzameling, ”Daar kick ik niet op, die vind ik eerlijk gezegd een beetje te goedkoop om te verzamelen. Maar zie ik bijvoorbeeld een asbak met Hooge Huys erop dan wil ik die hebben.” Het vermelden waard zijn ook de spaarklokjes die hij in zijn bezit heeft. ”Daar gooide je geld in en dan bleven ze net zo lang lopen tot het tijd was om de polis te betalen. Op dat moment werden de muntjes eruit gehaald. En hier heb ik een jubileumboekje van de Eerste Hollandsche en zoals je kunt zien, hebben ze dat onder anderen gevierd met een diner bij Krasnapolsky”, vertelt Van Vroenhoven terwijl hij voorzichtig het boekwerkje dat dateert van 1959 uit een vitrine haalt. En dit is een boekje van RVS uit 1913 met daarin foto's of tekeningen van alle panden waarin ze belegd hadden. Gebouwen beeldden ze sowieso graag af, vooral op ansichtkaarten. Daarmee wilden ze aantonen dat ze degelijke en betrouwbare maatschappijen waren.

Abstractere logo's

Het verzamelen van emaillen reclameborden komt voor Van Vroenhoven echter op de eerste plaats, de bestudering is iets wat hij voor later -als er meer tijd voor is- heeft gereserveerd. ”Dan wil ik per bord de datering, het formaat, de ontwerper, fabrikant en verzekeraar in een boekwerk vastleggen evenals een stukje geschiedenis”. Zo komt het dat hij niet voor elk bord een exacte tijdsaanduiding paraat heeft. ”De wat bolstaande bordjes zijn het oudst”, weet hij echter wel. ”En kijk, hier onderaan staat de fabrieksnaam, de firma Langcat uit Bussum. Ook zie je heel goed dat op de nieuwere borden de logo's steeds abstracter worden. Er is een man in Utrecht, Marinus van Uden, dat is een echte kenner. Hij handelt er zelfs in en via hem krijg ik nog wel eens een exemplaar in mijn bezit”.
Ook veilingen, vlooienmarkten en beurzen behoren tot Van Vroenhovens jachtterrein, en soms -als hij geluk heeft- levert dat wat op. ”Ik heb kort geleden een oproep geplaatst in het Eindhovens Dagblad. Naar aanleiding hiervan heeft onder meer een man uit Oirschot gebeld die nog een reclamebord had liggen. Daar ga ik straks in mijn middagpauze dus even langs want Oirschot is hier maar zeven kilometer vandaan. Als ik het zo kan combineren, hoeft mijn hobby ook niet al te veel tijd te kosten”.

Boomplanter

Kostbaar in financieel opzicht is zijn hobby echter wel, zestienhonderd gulden voor een bord is zeker geen uitzondering. ”Toch kan het soms nog met gesloten beurs, maar dat gebeurt helaas te weinig dus het begint nu wel in de papieren te lopen. Ja, ik heb mijn collectie dan ook goed verzekerd”. Een soms ook relatief goedkope manier om aan een bord te komen, is het rechtstreeks aanschrijven van de verzekeraars, ”hoewel die ook niet meer van gisteren zijn”, heeft hij gemerkt. Zo zou Van Vroenhoven dolgraag in het bezit komen van een bord van De Utrecht met de boomplanter. ”Mijn vader is dit kantoor in 1938 begonnen als agent van De Utrecht. We hadden dus zelf zo'n bord aan de gevel hangen maar toen ik een jaar of elf was, is het bij een verhuizing kwijtgeraakt. Ik vind dat nog steeds verschrikkelijk. Volgens mij hebben ze bij Amev (waar De Utrecht in op is gegaan) ook nog wel wat liggen, maar ze geven tot op heden niet thuis”. Een andere keer is Van Vroenhoven fortuinlijker dan de verzekeringsmaatschappij. Zo ontdekte hij in het jubileumboek van Amev dat hij een bordje heeft, die bij Amev in de eigen museumcollectie ontbreekt. ”Die jubileumboeken zijn voor mij een belangrijke bron van informatie. Elke zichzelf serieus nemende verzekeraar brengt er wel eentje uit. Een hele uitgebreide is die van het Verbond, een aanrader voor iedereen die belangstelling voor de spullen van vroeger heeft. Soms moet je alleen een beetje zeuren om zo'n boek in je bezit te krijgen”.

Hutkoffer

De rondleiding is inmiddels voortgezet naar het grootste heiligdom van Van Vroenhoven: zijn eigen kantoor. Hier probeert hij de sfeer van toen tot in de fijnste details terug te halen. Het ruikt er zelfs een beetje naar vroeger. ”Kijk, hier hangt ingelijst mijn oudste polis -uit 1896- want daar is het allemaal mee begonnen; met het verzamelen van polissen. En deze polis draagt het geboortejaar -1911- van mijn vader. Voldoende reden om ook dit exemplaar in te lijsten”. En terwijl hij verder loopt en enthousiast uitweidt over zijn collectie, buigt hij ineens naar de grond waar een hutkoffer staat, helemaal gevuld met boeken die luisteren naar titels als 'Algemene Assurantiekennis', 'De encyclopedie van het verzekeringsvak' en 'Meer verzekeringen kopen'. ”Dit is hier twee weken geleden bezorgd en komt van een inspecteur van Stad Rotterdam die met pensioen ging. Ik moet het allemaal nog uitzoeken maar dan krijgt het een eigen plekje. Zo gaat het vaak, die jongens stoppen en denken 'wat moet ik met die troep?'. Wel laat ze het maar naar mij brengen!” Ondertussen heeft hij een landkaart gepakt. ”Dit is een landgoed met rustoord in de Kempen dat De Utrecht had aangekocht. Konden hun agenten naar toe als ze op vakantie gingen en wellicht ook als ze overspannen waren”.

Relikwieën

Verzamelen zit Van Vroenhoven duidelijk in het bloed. Zijn lidmaatschap van de marketingcommissie van de NBVA (in de periode '79 tot medio '93) zette hem op het spoor van allerhande weggevertjes op het gebied van public relations rondom verzekeringen. Tijdens een bezoek aan een verzamelbeurs in Utrecht stuitte hij enige jaren geleden op een emaillen reclamebord dat het begin zou worden van zijn huidige collectie. Ook zijn eigen woning herbergt overigens uiteenlopende verzamelingen, waaronder een collectie relikwieën van heiligen. ”Het vertegenwoordigt voor mij een stukje volkscultuur dat je vandaag de dag niet meer ziet. Als kleine jongen was ik misdienaar en het katholieke geloof staat in mijn beleving nog steeds voor een soort mysterie. In de hectische tijd waarin we nu leven, vind ik het ook heerlijk om gregoriaanse muziek te beluisteren en even overal afstand van te nemen”.

Later

In zijn dagelijks leven probeert Van Vroenhoven een evenwicht te vinden en te houden tussen werk en privé. ”Ik zit al weer heel wat jaren in dit vak en je merkt dat je minder prestatiegericht wordt, de scherpe kantjes gaan eraf. Niet dat je dan de zaak niet voor elkaar wilt hebben. Niet voor niets hebben we 2,5 jaar geleden een ISO-9002 certificaat behaald. Ik bedoel het meer in de trant van dat je je realiseert dat handel alleen niet zaligmakend is. Het menselijke aspect in het werk daarentegen komt steeds meer op de voorgrond. Je wilt bijvoorbeeld dat het personeel zich prettig voelt in dit kantoor in plaats van steeds maar meer omzet te genereren. Je kunt per slot van rekening ook niet dag en nacht werken, nietwaar? Ik wil tevens de geneugten des levens tot me nemen. Zo geniet ik dagelijks van mijn verzamelingen. Ik wil niet alles bewaren voor later, want wie zegt dat ik een later heb? In die zin boeit het verleden mij ook meer dan de toekomst. Die weg is al afgelegd en het is de kunst om te kijken of je daar vrede mee kunt hebben”.

Uit de ”STEM”, januari 1999

 

Wilt u reageren, stuur dan even een e-mailberichtje.